آخرين گزارش ها از بر گزاری نمايشگاه كتاب امسال، ورود 25هزار نفر در هر ساعت به محوطه نمايشگاه را خبر می دهد، رقمی كه باز هم ركورد جديدی برای برگزار كنندگانش خواهد شد!

در هر ساعت بيست و چهار هزار نفر وارد نمايشگاه تهران می شوند! اين آخرين گزارش آماری است كه برگزاركنندگان نمايشگاه بين المللی كتاب امسال به مردم داده اند و اگر اين برآورد، صحيح باشد، به احتمال فراوان ركورد سال گذشته اين نمايشگاه شكسته خواهد شد و همانطور كه برگزار كنندگان نمايشگاه سال گذشته با افتخار اعلام كردند كه بازديد كنندگان به پنج ميليون ايرانی رسيده، امسال هم با افتخار خواهند گفت ده در صد كل مردم ايران، در طی ده روز برگزاری نمايشگاه كتاب تهران، وارد محوطه مصلی شده اند و از آن بازديد كرده اند. سال گذشته در همين روزها در اين باره گفته شد كه چرا نمايشگاه كتاب تهران اينچنين مورد استقبال قرار می گيرد در حالی كه معتبر ترين نمايشگاههای كتاب جهان، اينقدر بازديدكننده ندارد و اين كه آنچه در تهران برگزار می شود بيش از اين كه يك نمايشگاه باشد٬ فروشگاه بسيار بزرگ كتاب است و امسال ديگر آنچه گفته شد تكرار نمی شود٬ چرا كه راه حل همان است كه مفهوم نمايشگاه از فروشگاه جدا شود تا هم كاركرد نمايشگاه كتاب كه آشنايی نويسندگان و ناشران و اهالی چاپ و نشر و نگارش است اتفاق بيفتد و هم مراكز فروش دائمي و متعدد كتاب، بتوانند كتاب را به سادگی در اختيار خريدارن قرار دهند٬ اما آنچه كه امسال به چشم می خورد اين است كه ادامه روال سنتی در اين اتفاق فرهنگی كشور (نمايشگاه كتاب) باعث شده پس از گذشت چند سال از برگزاری و با وجود تمام تجربياتی كه به ويژه در سالهای برگزاری اين نمايشگاه در دكان مصلای تهران به چنگ آمده٬ تعداد بازديدكنندگان در فضاي محدود غرفه ها و سالنها٬ آنچنان زياد شده كه رفت و آمد حتی در برخی روزها و ساعات آمد وشد عادی بين غرفه های كتاب هم ناممكن می شود و ديدن كتابهای چيده شده روی پيشخوان برخی ناشران به مدتها انتظار و ايستادن در كمين غرفه برای یافتن راهی به درون غرفه نياز دارد. و اگر سياست گزاران برگزاری بخواهند همچنان دلخوش و خرسند به آمار چند ميليونی بازديد بمانند٬ تا چندی ديگر نمايشگاه كتاب بيشتر به يك اجتماع و تظاهرات مردمی شبيه خواهد بود تا يك نمايشگاه فرهنگی.

ترافيك خيابانهای اطراف مصلی و نبودن جای پارك٬ هزاران خودرو را در اطراف محل برگزاری سرگردان كرده است. ساكنان اين منطقه نيز در اين ده روز با اختلال جدی در رفت و آمد به منازل خويش مواجهند و برگزاركنندگان در برابر اين پرسش كه چرا تناسبی ميان محل و مقدار پاركينگ ها و تعداد مراجعات نيست معتقدند كه مردم بايد با تاكسی و اتوبوس و مترو به نمايشگاه بيايند نه خودرو شخصی!

جالب اين كه هنوز هم برای پيدا كردن چند جرعه آب برای نوشيدن و چيزی برای خوردن بايد از اين سوی مصلی به آنسو برويد و در محوطه بزرگ آن صدها متر برای یافتن یک نیمکت خالی برای چند لحظه استراحت٬ قدم بزنید و برای يافتن يك وسيله نقليه عمومی كه جايی برای سوار كردن شما داشته باشد مدتها منتظر بمانيد و خلاصه اين كه در اين روزهاي پرازدحام آخر٬ نمايشگاه رفتن و بازديد از آن بيشتر به يك تور يك روزه هيجان آور غير قابل پيش بينی و پر افت و خيز طبيعت نوردی می ماند تا . . .